ISANG linggo na ang nakalipas mula nang huli niyang dalawin si Kyro sa ospital. Masakit sa kanya na siya ang dahilan kung bakit ito napahamak. She is not worth it for Kyro’s love. Ang katulad niya siguro ay nararapat talagang maiwan na mag-isa sa mundo. Hanggang ngayon ay sinusumbatan pa rin siya ng kanyang konsensya sa mga nangyari sa binata. Masakit man sa kanya na hindi ito muling dalawin matapos ng insidenteng iyon ay tiniis niya. She deserved all the pains.

“Sis.” Narinig niyang tawag ni Danica. Bumungad ito sa kanyang kwarto na siyang nagbigay ng liwanag sa madilim niyang silid. “Sis.” Muli nitong tawag.

“Lumabas ka na Dan, I want to be alone.” Aniyang tinakpan ng unan ang mukha.

“Hindi mo man lang ba sisilipin si Kyro sa huling pagkakataon?” Malungkot nitong sabi na tuluyang pumasok sa kanyang silid. Naramdaman niya ang pag-upo nito sa kanyang tabi. “Alam kong masakit Kairi, pero we have to move on with that di ba?” hinaplos nito ang kanyang buhok. Hoping to give her some comfort. Pero lalo lamang kumirot ang kanyang dibdib. “Kyro is –“

“Don’t!” she shouted. Ayaw na niyang makarinig pa ng kahit ano patungkol sa binata. It was too much that she can’t hold on. May iilang ulit nang pumasok sa isip niyang magpatiwakal nalamang at sumunod dito.

“P-Pero Kairi –“

“Please Dan…” aniyang umiyak. Hirap na hirap na ang kalooban niya. Napapagod na din ang puso niya para marinig pa ang mga ‘comforting words’ ng kaibigan. She had enough of it and it does not help a bit.

Gumitaw ang mukha ni Kyro sa kanyang balintataw. He was devilishly good looking even in the hospital bed with bandages on his chest. Maputla ito at wala pa ring malay matapos ang ilang oras mula nang operahan. She closed her eyes and stooped beside his bed. She wanted to be there when he woke up and be the first face he will see.

MULA sa pagkakayukyok ay tumayo siya. Sandaling pinagsawa ng mga mata ang mukha ng lalaking nagbigay ng kahulugan sa buhay niya. Hindi pa rin ito nagigising mula nang lumabas ng operating room. Buong pagmamahal niyang hinaplos ang mukha nito. Savoring it’s warmth of his face unto her hands. She gently touched his lips, memorizing each and every curve of it. The sweet lips that were once touched hers. Ramdam niya ang paghihirap sa mukha ng binata sa mga natamo nito. Kung maaari lamang ay siya na ang aako ng lahat ng iyon gagawin niya.

“Mahal na mahal kita alam mo ba iyon? Kung maaari lang na ako nalang ang nakaratay diyan ay gagawin ko. Hindi ko alam kung bakit at kung paano kita minahal ng higit pa yata sa buhay ko. Basta naramdaman ko nalang na hindi ko yata kakayanin na wala ka. You’re the most important man in my life, and everything in my world. Ang sabi mo pro-protektahan mo ako. It also means that you won’t leave me right?” naramdaman niya ang pagdaloy ng mainit na likido sa kanyang mga pisngi. She couldn’t bear to imagine living without Kyro. Not now and not ever.

“Pero napahamak ka nang dahil sa akin. Your love is nothing compared to mine. I was selfish and stubborn just like you said, while you loved selflessly.” Pinahid niya ang luhang naglandas sa kanyang mga pisngi. Tila tinutusok ng karayom ang puso niya sa gagawing desisyon. “I’m not worthy. And I swear to God, sa oras na gumaling ka ay lalayo na ako, para hindi ka mapahamak sa anumang kamalasang dala ng buhay ko. But before I leave, I want you to remember that I love you so much and kills me seeing you like this because of me.” Humugot siya ng isang malalim na hininga at pumikit ng mariin. Puno ng determinasyon na tinungo niya ang pinto.

“Kairi?” Nagtatakang tanong ni Dan. Kanina pa pala ang mga ito sa kanyang likuran kasama ang ama ni Kyro at ng iba pa, at malamang ay narinig ng mga ito ang lahat ng kanyang sinabi. “Saan ka pupunta?”

She just looked at them with weary eyes. Pinuno niya ng hangin ang dibdib bago nagsalita. “Leaving.” Then she stepped out.

ISANG Linggo na ang nakakaraan at heto siya nakakulong lang sa madilim niyang silid. A prisoner of her guilt. At loob ng ilang araw na iyon ay hindi rin siya nakakatulog. Ang mga narinig niya buhat sa pag-uusap ng mga kaibigan at sa ama ni Kyro… made her feel like she was already dead. Napapikit siya ng mariin ng muling sumariwa sa isip ang mga pangyayaring iyon.

Narinig niya ang pagbukas ng pinto subalit hindi siya gumalaw at nanatiling nakayukyok lamang sa tabi ng walang malay na si Kyro. Dama niya ang pagod subalit hindi ang gutom. Makailang ulit siyang pinilit kumain ng mga kaibigan subalit tila ayaw tanggapin ng sikmura niya ang kahit anong pagkaing inihaharap ng mga ito sa kanya.

“Tito, kumusta na daw po ang lagay ni Kyro?” narinig niyang tanong ni Dan. Batid niyang ama ni Kyro ang dumating. She expected his answer, but he never said anything. Ilang sandali pa’y tanging iyak nalang ang narinig niya mula sa tatlong taong naroon. She wanted to ask why. Pero tila napakabigat ng katawan niya, o mas tamang sabihing, ayaw na niyang marinig pa ang sasabihin ng mga ito. She believed that Kyro will survive. Ayaw niyang bigyan ng pansin ang ibinubulong ng kanyang isip na maaaring… ito na ang huling pagkakataong makakasama niya ito.

NARINIG niya ang paghugot ng hangin ni Dan. She knew he was staring at her, she can feel he was also hurting. But she can’t help not to show how badly her heart was wounded. Her tears can’t help falling. One week seemed ten years for her.

“Hindi ka maaaring maging ganito habang buhay Kairi. Mahal mo siya, give yourself a chance to show him how much for the last time.” Sinserong sabi nito. Dama niya ang pag-aalala sa tinig ng kaibigan. And she knew he was right. Mabigat man ang loob ay tinanggap niya sa sarili ang mga sinabi nito sa unang pagkakataon. Ipapakita niya kung gaano niya kamahal ito. Even if it means facing Kyro’s dad.

Malungkot niyang tinignan si Dan, his eyes are teary but full of hope. She knew that he was hoping she would listen. Humugot siya ng hangin at umupo, Dan had always been there or her, napahamak na ito ng dahil sa kanya and yet he still stood beside her… walang hinihinging kapalit.

“Ang sabi sa amin ni Tito Frederico, gusto ka niyang makausap bago –“

“Ang daddy ni Kyro?” Napakunotnoo siya sa sinabi nito. Maaaring kakausapin siya nito tungkol sa binata… tungkol sa mga pangyayari. Hindi na kasi niya nagawang harapin man lamang ito matapos ng insidenteng iyon dahil inuusig siya ng kanyang konsensiya.

“Ang sabi niya ay gusto ka niyang makausap.” Ulit nito na hinihintay ang kanyang reaksiyon.

“S-sige.”

“Actually, nasa living room siya Kairi, nagbabakasakali na lumabas ka at humarap sa kanya.” Pinanawan siya ng kulay sa mukha sa narinig. Nandito ang ama ni Kyro?

NAGLILIPARAN ang mga paru-paro sa sikmura niya habang pababa ng hagdanan.  Mahigpit siyang napakapit sa punong hagdan nang maramdaman niya ang bahagyang panginginig ng tuhod. Nakatalikod ang ama ni Kyro mula sa hagdan, mukhang kanina pa nito hinihintay ang pagbaba niya.

“T-tito.” Agad itong humarap nang marinig siya.

“Hija.” A faint smile curved on his lips. Lumapit siya dito at mahigpit itong niyakap. She felt like bursting and shattering into pieces. Nararamdaman niya ang matinding kalungkutan sa mga mata nito.

“Kumusta ka na Kairi?” anitong siya pa ang inalalayang maupo sa mahabang sofa.

“I-I’m coping up t-tito.” Nakita niya ang bahagyang pagkalito sa mukha nito, subalit napalitan din iyon agad ng isang matabang na ngiti. “I’m sorry. Hindi ko akalain na hahantong ang lahat sa ganito.” Nagsimula na namang tumulo ang kanyang mga luha. Luhang hindi na yata mauubos pa mula ng hindi na niya nakita pa si Kyro.

“Wala na tayong magagawa pa hija. Tulad ng sinabi mo sa akin noon, let’s make the most of our life. Enjoy it with our love ones. Kailangan nating iparamdam sa mga mahal natin sa buhay ang ating pagmamahal hangga’t naririto tayo dahil hiniram lang natin ang buhay natin sa Kanya.” Isang tipid na ngiti ang sumilay sa labi nito.

“Paano ko pa po ipadarama kung wala na siya?” libo-libong bato ang naramdaman niyang tumama sa puso niya sa sinabi… sa katotohanan. It was so painful she could’nt help but cry infront of him. “Mahal na mahal ko po si Kyro tito…”

“I know.” Marahan siya nitong kinabig at hinaplos ang maiksing buhok. “Have dinner with me hija, nami-miss ko ang pag-uusap natin. Ayoko ng iyakan sumasakit ang dibdib ko.” Anitong sandali siyang inilayo at ngumiti. “Matanda na ako, nais kong malaman mo na kung naririto lamang si Kyro ay gusto kita para sa kanya. You know very well how to handle each painful trial. And I would love to have you as my daughter as well.” Malungkot siyang ngumiti sa tinuran nito.

“Pero bago ang lahat.” May inilabas ito mula sa bulsa. It was a black velvety box. Maingat nitong kinuha ang kamay niya at ipinaloob doon ang kahon. “Ibinigay iyan sa akin ni Kyro.  He made me promised to give this to you kahit ano pa ang mangyari.” Nanatili lang siyang nakatingin sa kahon. Pakiramdam niya ay namanhid ang kanyang katawan, ayaw niyang buksan iyon subalit tila inuudyok siya ng kanyang pusong silipin naman kung ano ang nilalaman. “I know, hindi mo pa kayang tignan ang nakapaloob diyan. But then, it might change your life if you will.” Sandali itong bumuntonghininga nang hindi siya sumagot. “Anyway hija, kailangan ko nang umalis. Marami pa kaming dapat asikasuhin para kay Kyro. Dito man lang ay maiparamdam ko kung gaano ko siya kamahal.” Mangha siyang napatingin dito. It was the exact words Dan said to him.

“Take care hija. Oh, and please be at Thurston tomorrow around 8 o’clock marami pa tayong pag-uusapan.” Anitong ang tinutukoy ay ang restaurant kung saan sila huling nag-date ni Kyro. Muli siyang nakaramdam ng lungkot nang marinig ang naturang lugar. Part of her wanted to said ‘no’. Pero sa halip ay tumango na lamang siya.

“See you then Kairi.” Anitong hinalikan siya sa pisngi bago tuluyang umalis.

ILANG BESES na nagdalawang isip si Kairi kung bubuksan ba niya ang kahon na ibinigay ng ama ni Kyro o hindi pero sa huli natalo ng puso niya ang kanyang isip. Bahala na kung masasaktan, ang mahalaga ay nalaman niya kung ano ang huling bagay na ibinigay sa kanya ni Kyro. Hinigit niya ang hininga bago binuksan ang kahon.

Tumambad sa harap niya ang isang singsing, kumislap ito mula sa liwanag ng flourecent light. Natulala siya sa kislap na nagmumula sa diyamanteng naroon. It was  an engagement ring! Napasinghap siya sa naisip. Gumuhit ang lungkot sa kanyang mga mata. Ibibigay siguro sa akin ni Kyro ito kung… kung… Hanggang ngayon ay hindi pa rin niya matanggap, part of her was shouting he was alive.

Isasarado na sana niyang muli ang kahon nang mapansing may maliit na papel na nakaipit sa gilid niyon. Puno ng kaba ang dibdib na kinuha niya iyon at dahan dahan na binuklat.

To the only woman I love… Kairi,

I never thought I’ll love you since the first time I laid my eyes on you…

And I never thought I would risk anything just to protect you…

You are my happiness and the air that I breathe… You are for my keeps…

We’ll be seeing again my sweetheart… and I’ll be waiting for you.

But for now, give this ring to the very first man that you will see…

The very first man that will shed light on your most darkest night…

The very first man that will love you eternally as I do…

I love you so much…

Kyro.

Ang lahat ng kanyang pagpipigil at paghihinagpis ay tuluyan nang bumuhos. Sari-saring emosyon ang kanyang naramdaman. Pagmamahal, sama ng loob, galit, guilt at panghihinayang. Hanggang sa huli pala ay hindi pa rin siya tatantanan ng anino ni Kyro. Ang anino ng pagmamahal nito sa kanya na ngayon ay pinaniniwalaan na niya. He loves her so much and that’s what’s killing her. She can’t do anything even if she turn back the time.

ALAS syete ng gabi at nakagayak na si Kairi. Ito ang araw ng pagkikita nila ng ama ni Kyro. She was hesitant at first, pero panahon na upang harapin niya ang lahat. Panahon na upang ipakita niyang mahal niya si Kyro. Maski man lang sa maliit niyang mga paraan ay masuklian niya ang laki ng pagmamahal nito sa kanya.

Makailang ulit niyang sinipat ang sariling repleksiyon sa salamin. Sa kabila ng kapal ng eye concealer na inilagay niya sa ilalim ng mga mata ay bakas pa rin nag pamumugto at pamumula nito sa ilang araw niyang pag-iyak at hindi pagkatulog ng maayos.

“Are you ready?” nilingon niya ang bumungad na si Danica. Sa kabila ng lahat ng pinagdaanan niya ay nagpapasalamat siya dahil nanatili ito sa tabi niya. She was so grateful and lucky having him as a friend. Pilit ang mga ngiting tumango siya. “Let’s go. Matraffic ngayon dahil sabado.” Anitong napatiuna.

MULA sa kinatatayuan sa harap ng main door ng Thurston ay hindi niya magawang ikilos ang mga paa upang tuluyang pumasok sa loob nito. Memories flooded her. This is the place where the man she loves showed how special she was. Mariin niyang ipinikit ang mga mata at humigit ng hininga bago itinulak ang pinto.

Sinalubong siya ng kadiliman. The whole place was really dark she can’t see anything but some lights from outside the restaurant. Nagulat pa siya nang mamatay din ang mga iyon. Nagsimula siyang kabahan. Ano na naman ba ito? Napuno ng takot niyang naisaloob. Arturo was dead and Lance was now in prison. Sino naman ang gagawa pa sa kanya ng masama?

“Hello?” Her voice echoed.

Mula sa kung saan ay pumailan-lang ang isang tugtog sa kanya. Beautiful as you. Tila nanigas ang mga kalamnan niya at nanuyo ang kanyang lalamunan. Kasunod niyon ay ang pamilyar na boses, ang boses na hindi niya makakalimutan kahit pa yata sa kabilang buhay. It was Kyro’s voice, her heart knew. Nagulat siya nang bumukas ang ilaw sa kanyang tapat. It spotted her. Ilang sandali pa ay bumukas naman ang ilaw sa tapat ng grand piano.

There, she saw Kyro playing the piano. His eyes were on hers, full of longing and love. He was as handsome as ever. Bumagay dito ang itim na panloob na pinatungan ng puting coat at black pants. And God! How she misses him! And when he smiled, her heart skipped and pounded so fast.

“Ma’m this way.” Untag sa kanya ng waiter. Inakay siya nito patungo sa isang lamesa na malapit sa binata habang hindi niya maalis alis ang paningin dito. She still can’t believe she was seeing him. Hindi niya alam kung nananaginip ba siya. But if it is, she does not want to wake up anymore.

Pagdating sa mesa na siyang uokupahin ay inalalayan siyang maka-upo ng waiter. She couldn’t take his eyes off Kyro, she was so afraid he might disappear. “Ma’m, you’re appetizer is served.” Anitong tinanggal ang stainless na takip ng isang bilog na platter sa kanyang harapan.

Napatingin siya sa platter na nasa harap. Sushi! It was shaped heart. Napakunotnoo siya nang makita ang nasa gitna niyon. A red velvety box was at the center of it. Naninikip ang dibdib na muli siyang napatingin sa kumakantang binata sa harap. His eyes were sparkling with joy. Hindi na niya namalayan pa kung ano ang mga sumunod na nangyari. She just found him infront of her carrying three dozens of white roses.

Makailang ulit niyang ikinurap ang mga mata, making sure he was there and that he was real. Nakangiti nitong ini-abot sa kanya ang mga bulaklak. Amused was clearly shown in his beautiful eyes. “These are for you sweetheart.” Napakalamyos ng boses nito, tila hinahagod ang kanyang buong pagkatao.

Buong pagsuyo niyang dinama ang mga pisngi nito nang makaupo na ito sa kanyang harapan. She wanted to feel him, his warmth and his presence. “Y-you’re alive!” her eyes were misty. She couldn’t believe he was real. Ang alam niya ay wala na ito. Hindi man kinumpirma nila Danica at ng ama ni Kyro ay nadarama niya na nawala ito dahil sa kanilang mga pananalita. Maging sa mga kilos ng mga ito ay positibo ang kanyang utak na –

“Yes sweetheart.” He said amused. “Why you want me gone?” bakas sa mga mata nito ang lungkot at sakit sa sinabi.

“N-no. Of course not!” agap niya. “K-kasi sila –“

“It does’nt matter Kairi. Ang mahalaga ay kasama kita ngayon at nandito ako para sayo. Isa pa, I told you I will protect you whatever it takes, and that means I’m not leaving you right?” Ginagap nito ang kamay niya. “Now, aren’t you forgetting something to give me?” Naramdaman niya ang init ng mga palad nito sa kanya. Bolta-boltaheng kuryente ang dumaloy roon na tila hinihimay ang bawat kaibuturan niya. The same way she felt when she gave him her everything.

“Kairi?” untag nito.

“A-anong ibibigay ko?” nagtatakang tanong niya. Meron ba siyang dapat ibigay dito?

“I told you to give the box to the very first man you will see, did’nt I?” his eyes were teasing her.

We’ll be seeing again my sweetheart… and I’ll be waiting for you. But for now, give this ring to the very first man that you will see… The very first man that will shed light on your darkest night… What? He wanted her to propose at him? Nakakaloko na yata ito, hindi ba dapat lalaki ang dapat mag-propose?  Nangunot ang noo niyang tinitigan si Kyro.

“You wanted me to propose at you.” It was not a question, it was a confirmation. His eyes glittered as he laughed hard. “What makes you think I will do that?” napataas ang isang kilay niya.

“Because you love me.” Puno ng pagmamahal nitong sabi na pinisil ang kanyang mga palad.

“Paano kung sabihin kong hindi?” hamon niya.

“Enough sweetheart, I know you love me. Narinig ko ang lahat ng confessions mo noong nasa hospital ako.” His eyes seemed like dancing. And she was really blushing!

“Y-you heard me? You’re awake?” Nasapo niya ang noo. Paano mangyayari iyon samatalang tulog na tulog ito?

“Yes.” A teasing smile curved his beautiful lips. “Now, can I have it?”

Naiinis siya dahil nalinlang siya nito. Wala na talaga siyang itatago pa, napahiya siya sa sarili at dito dahil sa pagtanggi niya. Namumula ang mukhang kinuha niya mula sa bag ang itim na box at ibinagsak sa harap nito. “Ayan! Sayo na!” Kyro’s laughter echoed the whole place. He was really enjoying her embarrassment. She bit her lower lip. She wanted to run away from him but she can’t. This is what she’s been waiting for and she can’t afford to loose him.

“I’m not asking it back sweetheart. I’m asking you to marry me.” He opened the box and picked up the ring inside it. He got his hand and put the ring on her ring finger before she said anything. “Will you be my life line?” It was an unusual proposal, not the typical proposal dialogue she dreamt of. But hell! Who cares! He sounded so heavenly and promising. And she loves him. His eyes are intensely looking at her, waiting…

“A-akala ko ako na ang magpro-propose eh!” naiiyak niyang reklamo. Malakas itong tumawa at sinapo ang makabilang pisngi niya ng mga palad nito.

“I won’t allow it sweetheart, it’s my job description. So… will you?”

“Yes… I will.” Ang mga luhang akala niya ay tanging si Kyro lamang ang makakapagpatuyo ay muling dumaloy sa kanyang mga pisngi. Pero hindi na ito luha ng pagtangis at sakit, kungdi kaligayahan na dala ng pagmamahal niya dito na hindi akalaing mabibigyan pa pala ng katuparan.

Tumayo ito at mahigpit siyang niyakap. Sa isang linggong sakit na naramdaman ay bawi bawi naman siya kaya wala na siyang mai-rereklamo pa. Nang magmulat ng mata ay muling napansin niya ang platter ng sushi na may box sa gitna. Kumalas siya mula rito. “Ahm… you know I hate sushi Kyro. Para saan ‘yan?” she pouted.

“Oh, yeah. I know you hate them, much as you hate me before. But you’ll love it soon sweetheart as much as you love me now.” Nakangiting sabi nito na iniharap sa kanya ang sushi platter. “Pick one.”

“Ayoko.” Maktol niya.

“Pick one or you’ll never see what’s inside that box.” Sa sinabi nito’y hindi na siya nagreklamo pa. She picked one and ate it with eyes closed.

Sa muling pagmulat ng mata ay tumambad sa kanya ang nakabukas na pulang kahon. It was a wedding ring! Maang siyang napatitig dito. “I don’t want to beat around the bush anymore; I want our marriage as soon as possible sweetheart. And I want a lot of little Kyro and Kairi as soon as possible.” He winked. Natawa siya sa tinuran nito. Kung hindi ito makapaghintay sa pag-iisang dibdib nila, lalo naman siya!

“I love you Kairi… so much…” Musika sa kanyang pandinig ang deklarasyon nito. It was so sweet too. Sa nagniningning na mga mata ay unti-unting bumaba ang mga labi nito sa kanya. He cupped her face and kissed her passionately as if there’s no more tomorrow.

“And I love you too… so much” She answered back in between his kisses.

She felt heavenly! Para siyang nakalutang sa himpapawid at tinatangay ng hangin. Ang lahat ng pangarap niya ay natupad na kasama ang lalaking alam niyang magmamahal sa kanya hanggang sa kabilang buhay pa. And she will never let anything come across in between them. His love is the most wonderful thing that ever happened to her, and she will love him too whatever it takes…

————————–*** WAKAS***————————–

NOTE: Sa mga patuloy pong sumubabay ng istoryang ito, maraming maraming salamat po sa matiyaga ninyong paghihintay. Sana po ay naibigan ninyo ang aking naisulat. Humihingi din po ako ng pasensya sa haba nito. ^^

Thank you glo, calla, mare and foo sa lahat ng support. Muah! I love you all guys! Hanggang sa susunod na istorya… salamat po. —Louise

>>Preview on Resty and Zari’s story.

Ang Thurston po ay isang restaurant na pag-aari ni Resty Lancdon Thurston. ^^ Abangan ang buhay pag-ibig ni Resty sa piling ni Zari.

Hanggang sa muli…